“Als we het over onze gezondheid hebben, bedoelen we meestal de gezondheid van ons lichaam. Deze gezondheid gaat ons het meest aan.
De vraag is: Wie leeft er in ons lichaam? Zijn wij het alleen? Behoort het alleen aan ons toe, alsof wij de enigen zijn die erover verantwoordelijk zijn? Zijn wij misschien slechts huurders die het delen met anderen? Staan wij misschien in dienst van deze andere huurders, en met ons ook ons lichaam? Maken zij ons lichaam gezond of ziek? Moeten wij er daarom voor zorgen dat zij ook heel en gezond worden in ons lichaam?
De vraag is: Wat in hen wil heel en gezond worden, ook al hebben zij geen eigen lichaam meer, en sommigen van hen hebben er nooit een gehad? Wanneer zij bijvoorbeeld alleen maar een tijdje in ons lichaam willen leven als wezens van geest?
Waar moeten wij dan op letten, als wij gezond willen blijven of weer gezond willen worden, als wij ziek zijn geworden of onszelf hebben verwond? Er zijn mensen die bij ons horen, en wij moeten hun ruimte geven in ons lichaam en in onze ziel, de ruimte die wij hun tot nu toe hebben ontzegd. Dit is er een kant.
Dan zijn er anderen die in ons lichaam leven zonder er recht op te hebben. Ze wilden eigenlijk ergens anders heen en ze raakten op het verkeerde pad, en kwamen in ons lichaam terecht. Ze zwerven erin rond, alsof ze nog leven. Dus moeten we ze helpen om eruit te komen. Deze mensen zijn meestal degenen die tot onze familie behoorden en die plotseling stierven, waardoor ze niet konden vertrekken.
Soms zijn het mensen die op een bepaalde plek een gewelddadige dood stierven, bijvoorbeeld door een ongeluk. Nu is het alsof ze die plek niet kunnen verlaten. Ze bezitten het lichaam van mensen die slechts voorbijgangers zijn, en die geen idee hebben wat er is gebeurd.
Deze doden trekken deze voorbijgangers mee de dood in — bijvoorbeeld door ook op deze plek een ongeluk te krijgen.
Ons lichaam is een plek waar veel wezens ronddartelen die er een deel van willen hebben.”
Bert Hellinger, Hulp voor de ziel in het dagelijks leven, oktober 2012